เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหวั่งซูฝืนกายยืนตรง “วันนี้ข้าจำเป็นต้องไปตำหนักฉางชุน เพื่อไปขอขมาพระสนมซูเสียหน่อย”
นางชายตามองเจียงเสวี่ยที่ยังคงคร่ำครวญอยู่ “และถือโอกาสขอให้พระสนมซู ช่วยอธิบายเรื่องราวแก่ตำหนักบูรพาของเราเสียหน่อย”
ไป๋หานประคองแขนนางไว้ “ข้าจะไปกับพระชายาองค์รัชทายาทด้วย”
ยามนี้พระสนมเต๋อไม่คิดจะตำหนิไป๋หานที่กินบนเรือนขี้บนหลังคาอีกต่อไป รีบเอ่ยสมทบว่า
“หากเป็นเช่นนั้น พวกเราทุกคนก็ไปพร้อมกันเถิด อันที่จริงหลายปีมานี้พระสนมซูไม่เคยปรากฏตัวเลย พวกเราเหล่าพี่น้องแทบจะลืมไปแล้วว่านางมีหน้าตาเป็นเช่นไร”
กล่าวจบก็นมองไปยังพระสนมเอกต้วนและพระสนมเสียนเจิ้ง “พี่สาวทั้งสองท่าน พวกท่านว่าอย่างไร”
ทั้งสองคนแม้ไม่ได้เอ่ยปาก แต่สายตากลับจ้องมองไปที่จักรพรรดิเซิ่งเต๋อ ความนัยนั้นชัดเจนยิ่ง