กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผยจือซั่วหลับตาลง “ไม่เห็นมีอะไรกันผิดปกติ”
เขาก็เพียงแค่สงสัยใคร่รู้จริง ๆ
หลับสบายตลอดคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เถาหวั่งซูลุกขึ้นแต่เช้า แต่งตัวและเตรียมพร้อมจะไปร่วมงานวันล่มสลายของตระกูลหนิวอย่างเต็มยศในอีกไม่ช้า
เผยจือซั่วเดินเข้ามาเห็นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “แค่ตระกูลหนิวตระกูลเดียว เหตุใดเจ้าจึงต้องจริงจังถึงเพียงนี้”
เถาหวั่งซูนั่งอยู่หน้ากระจก เลือกต่างหูทับทิมคู่หนึ่งสวมใส่
“องค์รัชทายาทไม่เข้าใจ วันที่น่ายินดีเช่นนี้ก็ควรเป็นเช่นนี้”
เผยจือซั่วนั่งลงตามสบาย ไขว่ห้าง “เจ้าขยันขันแข็งจัดการตระกูลหนิวถึงเพียงนี้ คงไม่ใช่เพียงเพื่อคนนอกพวกนั้นกระมัง”
เถาหวั่งซูถลึงตาใส่เขา รู้อยู่ในใจก็พอแล้ว เหตุใดต้องพูดออกมาด้วย