เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางด้านนั้น ไหลฝูก็กำลังพร่ำเตือนด้วยความหวังดี “พระชายาองค์รัชทายาทก็ทรงเป็นห่วงองค์รัชทายาทนะพ่ะย่ะค่ะ”
“นางอยากให้ข้าตายใจจะขาดต่างหาก!”
นี่ปรักปรำกันชัด ๆ ตั้งแต่เมื่อวานเป็นต้นมา นางเฝ้าหวังให้เขามีอายุยืนยาวถึงร้อยปีด้วยซ้ำ
เมื่อทอดสายตามองใบหน้าดื้อรั้นของเถาหวั่งซู ชายหนุ่มก็พลันเงียบสงบลง
“ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าจะปล่อยมือหรือไม่?”
น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง
มือของเถาหวั่งซูที่ดึงชายเสื้อเอาไว้ขาวซีดลงเล็กน้อยเพราะออกแรง นางไม่กลัวยามที่คนผู้นี้โมโหโทโส แต่กลัวแววตาอันมืดมนของเขาที่แผ่แรงกดดันไร้รูปออกมามากกว่า
ทว่าพอเปลี่ยนความคิด นี่คือการประลองกำลังอย่างแท้จริงครั้งแรกหลังแต่งงานของคนทั้งสอง หากพ่ายแพ้ ภายหน้าคงไม่อาจพลิกสถานการณ์กลับมาได้อีก
คิดได้เช่นนี้ นางจึงยืดแผ่นหลังตรง
“องค์รัชทายาทจะเสด็จไปที่ใด?”