ตอนที่ 0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 น่าอับอายยิ่งนัก!

ชายแดนราชวงศ์ต้ายง

ท่ามกลางผืนดินเหลืองอร่ามสุดลูกหูลูกตา ขบวนแถวผู้คนในชุดแต่งกายประหลาดขบวนยาวหยุดลงที่หน้าประตูเมือง

มหาปุโรหิตอูมาเดินนำอยู่หน้าสุด บนหลังแบกหม้อเหล็กใบใหญ่สูงครึ่งตัวคน

เบื้องหลังของเขา หมอหลวงจ้าวโอบกอดกล่องไม้ใบเล็กไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง

ทันทีที่ทั้งสองเงยหน้าขึ้น ก็ถูกภาพเบื้องหน้าสั่นสะเทือนจิตใจอย่างสิ้นเชิง

นอกประตูเมือง ชาวบ้านหลายพันคนยืนต่อแถวเป็นขบวนยาวเหยียดอย่างเป็นระเบียบ

ระหว่างแต่ละคนมีการเว้นระยะห่างหนึ่งเมตรอย่างแม่นยำ ไม่มีผู้ใดกล้าเบียดเสียดกันมั่วซั่ว

ไม่เพียงเท่านั้น ในอากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนกึก