ตอนที่ 0144

⬢⬢⬢

ตอนที่ 144 อะไรก็จิ้นไปหมด

ฉู่จิงหานก้าวขาเรียวยาวของเขาข้ามธรณีประตูคลินิกเข้ามา

เขาสวมชุดผ้าไหมสีขาวจันทร์ที่ไร้ฝุ่นผง บนไหล่คลุมด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์

ขนตายาวของเขาหลุบต่ำลง ดวงตาและคิ้วดูเย็นชาดุจภาพวาด

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็หยุดฝีเท้าลง

นิ้วมือเรียวยาวซีดเผือดกุมหน้าอกไว้ แล้วไอเบาๆ อย่างอ่อนแรงยิ่งนัก

เสียงนั้นนุ่มนวลประดุจหยก แฝงไว้ด้วยความอ่อนแอที่ชวนให้รู้สึกสงสาร

ฝูซุ่นที่ปลอมตัวเป็นบ่าวชายหนุ่มอยู่ข้างๆ ทำตาเหลือกอย่างเงียบๆ

ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของเจ้านายผู้นี้ หากไม่ไปร้องงิ้วที่โรงละครหลีหยวนคงน่าเสียดายความสามารถยิ่งนัก