ตอนที่ 0070

⬢⬢⬢

ตอนที่ 70 อย่าได้กลัว ข้าช่วยได้!

แสงตะวันยามเช้าเพิ่งสาดส่องลงบนกระเบื้องเคลือบ สะท้อนประกายแสงจ้าจนแสบตา

ซูชิงหลีนวดไหล่ที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย พลางหาวหวอดแล้วผลักประตูตำหนักออก

เพิ่งก้าวเท้าออกไปเพียงข้างเดียว

ก็ถูกภาพตรงหน้าทำเอาตาพร่ามัว

เห็นเพียงท่านหญิงน้อยจูเยวี่ยแห่งจวนรุ่ยอ๋อง ราวกับเป็นกระถางสมบัติเคลื่อนที่ ในอ้อมกอดโอบอุ้มทองคำและอัญมณีล้ำค่าที่เกือบจะล้นออกมา กำลังเดินวนเวียนอยู่ที่หน้าประตูด้วยความร้อนใจ

ทองก้อนยางสีเหลืองอร่าม สร้อยอัญมณีแวววาว และผักกาดหยกแกะสลักอีกสองต้น

กองพะเนินจนเกือบจะบดบังใบหน้าของแม่หนูน้อยไปเสียมิด

“ให้ตายเถอะ”