ตอนที่ 0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 นำตัวผู้ป่วยมา!

บริเวณรอบนอกของฝูงชน ชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมชุดผ้าไหมสีเขียวไผ่ ในมือถือพัดพับแกว่งไกวไปมาอย่างแช่มช้า เขากำลังชะเง้อมองเข้าไปด้านในด้วยความสนใจใคร่รู้

เขามีรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยก กิริยาท่าทางดูอ่อนโยน ท่ามกลางตลาดที่วุ่นวายเช่นนี้ เขากลับดูโดดเด่นและไม่เข้าพวกอย่างยิ่ง

ข้างกายของเขามีบ่าวชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่งเดินตามติดมาอย่างใกล้ชิด

ทว่าบ่าวชายหนุ่มในยามนี้กลับไม่มีอารมณ์จะชมความสนุก ดวงตาคู่นั้นลอกแลกราวกับขโมย เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัวชาวบ้านอย่างระแวดระวัง มือก็กำชายเสื้อไว้แน่น

“ฝ่าบาท”

บ่าวชายหนุ่มลดเสียงลงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนและเว้าวอน ราวกับจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ:

“พวกเราเดินทางไกลเกินไปแล้ว นี่ออกนอกเขตเมืองหลวงมาถึงอำเภอชิงเหอแล้วนะขอรับ!”