กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
การกระทำของหลินเฟยไม่ต่างอะไรจากการตบหน้าเขาซึ่ง ๆ หน้า สีหน้าของหูซิงเหวินพลันเปลี่ยนไปทันที เพียงแต่ต่อหน้าหลินเฟย เขาไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ สองสามครั้งแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “เอ่อ น้องเขย เรื่องอื่นฉันจะไม่พูดแล้ว แต่ต้นกล้าผลไม้สิบต้นที่เกินมานั่น ฉันเป็นคนต้องการเอง ฉันอยากปลูกไว้ในลานบ้านให้คนในครอบครัวกิน ส่วนอาหารสัตว์นั่น ฉันขอให้เพื่อนเก่าคนหนึ่ง บ้านเขามีบ่อปลา ถ้านายไม่อยากให้ฟรี ฉันให้เขามาทำสัญญากับนายก็ได้ เพียงแต่เขาไม่ใช่คนในเมืองของเรา”