กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความคิดเหล่านี้เพียงแวบผ่านในสมองของหลินเฟย จากนั้นเขาพยักหน้าแสดงว่ารู้แล้ว “ได้ ต่อไปเวลาเธอสอนพิเศษให้เซวียนเซวียน ผลไม้พวกนี้จะกินเท่าไรก็ได้ ถ้าไม่พอ ก็บอกซ่งเจ๋อ ให้เขาส่งมาให้ก็แล้วกัน”
หยางเฉิงพยักหน้ารัว ๆ จากนั้นก็นึกขึ้นได้อีกเรื่อง “เอ้อ ถ้าฉันมาสอนพิเศษให้ลูกสาวคุณ ก็พักอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม ฉันไม่มีรถ ไป ๆ มา ๆ คงไม่สะดวกเท่าไร”
เรื่องนี้หลินเฟยไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว ห้องว่างที่นี่ยังมีอีกเยอะ ถ้าหยางเฉิงพักอยู่ที่นี่ เซวียนเซวียนมีข้อสงสัยอะไรก็ถามได้ตลอดเวลา เพียงแต่ “นายจะสอนอะไรบ้าง ฉันต้องจัดเตรียมอะไรไว้ล่วงหน้าไหม”