กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 397 นักเต้นซิงคง
“หมายความว่า... ฉันเต้นไม่แย่หรือ? แต่ตอนจางเข่ออิ๋งว่า ฉันไม่มีใครสักคนพูดแย้งแทนฉันเลย บางทีในสายตาพวกเธอ ฉันอาจจะตามไม่ทันจริง ๆ ก็ได้”
หลิวเซียวเซียวพูดอย่างผิดหวังอยู่สองสามคำ ก่อนจะถามว่า “อวี่ลั่ว ฉันควรออกจากชมรมเต้นรำไหม? ถึงจะถูกหักหน่วยกิต แต่ถ้าฉันเข้าชมรมอื่นเพิ่ม ก็อาจจะเก็บหน่วยกิตกลับมาได้ใช่ไหม?”
เธอมองหลินอวี่ลั่วอย่างมีความหวัง ถ้าออกได้จริง เธอจะไปหาซูอวี๋ประธานชมรมเดี๋ยวนี้เลย!
แต่หลินอวี่ลั่วเม้มปากครุ่นคิด ชมรมของมหาวิทยาลัยเอมีมากมายก็จริง แต่ทางโรงเรียนกำหนดไว้ชัดเจนว่าคนที่เข้าชมรมต้องทำตามกฎของชมรม จะลาออกตามใจชอบไม่ได้ เพราะคนในโรงเรียนมีมาก หากทุกคนลาออกเพราะความรู้สึกส่วนตัว ชมรมอื่น ๆ คงวุ่นวายไปหมด ทั้งยังส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของโรงเรียน