บทที่ 361 ไม่มีโอกาสได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย

บทที่ 361 ไม่มีโอกาสได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย

ฉู่ซือเหนียนยืนอยู่ตรงหน้า มองเธอจากที่สูง “รสชาติของความตายเป็นอย่างไร? รู้สึกดีหรือเปล่า?”

“ฉันกับนายไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้?” หลินอวี่ลั่วจ้องเขาอย่างระแวดระวัง

“ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน?” ฉู่ซือเหนียนทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก ก่อนยกมือขึ้นดึงใบหน้าของตัวเอง

แควก—

หน้ากากเลียนแบบใบหน้าถูกเขาดึงออก เผยใบหน้าอีกคนออกมา

ริมทะเลมีไฟถนนอยู่เพียงไม่กี่ดวง แสงสว่างสลัวอยู่บ้าง

หลินอวี่ลั่วเพ่งมอง เมื่อเห็นใบหน้านั้นเลือนราง ดวงตาก็หดวูบ “เสิ่นอวี้! เป็นนายได้ยังไง!”

เสิ่นอวี้ยกหน้ากากเลียนแบบขึ้น รอยยิ้มเสียดสี “รู้จักกันมาตั้งนานแล้วแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าเธอยังจับได้ว่าฉันเป็นใคร”

หลินอวี่ลั่วกัดฟันกรอด