กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 341 อดอาหาร
เสิ่นซือหานไม่ได้ตอบ เพียงมองเธอด้วยสายตาปลอบโยน
ในใจหลินอวี่ลั่วสับสนปนเป เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
สีหน้าเธอยิ่งซับซ้อนขึ้น ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าแบบไหน
เสิ่นซือหานลงจากเตียง เดินมาหาเธอ “จิตใจคนเราซับซ้อน บางทีสิ่งที่เขาทำดีกับเธอก่อนหน้านี้ก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน”
หลินอวี่ลั่วเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเขาเดินลำบากมาก จึงอดถามไม่ได้ว่า “เท้าคุณเป็นอะไร?”
“บาดเจ็บ” เสิ่นซือหานตอบสั้น ๆ
หลินอวี่ลั่วเดินเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้าเขา “อวี่ลั่ว อย่าดื้อ”
เสิ่นซือหานคิดจะขยับเท้าหนี แต่หลินอวี่ลั่วกลับจับเท้าเขาไว้แน่นอย่างดื้อรั้น “ฉันไม่สน ตอนนี้ฉันจะดูว่าเท้าคุณเป็นอะไรกันแน่”
เธอพับขากางเกงผ้าของเขาขึ้น พอเห็นผ้าพันแผลบนหน้าแข้งชุ่มเลือด ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที “คุณบาดเจ็บตั้งแต่เมื่อไร?”