กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 334 แอบจากไป
เมิ่งอีฝานกระแอมเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน “อวี่ลั่ว มองอะไรอยู่?”
หญิงสาวหันกลับมาจ้องเขา “ซือหานไปแล้วใช่ไหม?”
ฝีเท้าเมิ่งอีฝานชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน
หลินอวี่ลั่วฝืนยิ้ม “ดูท่าลางสังหรณ์ของฉันจะแม่นจริง ๆ”
เธอหันกลับไปมองนอกกระจกบานใหญ่อีกครั้ง เมิ่งอีฝานก็เดินไปยืนข้างเธอ
ไม่นาน พวกเขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากอาคารสำนักงาน
เพราะอยู่ไกลเกินไป พวกเขาจึงมองหน้าใครในกลุ่มนั้นไม่ชัด
แต่ชายหนุ่มที่ถูกบอดี้การ์ดล้อมอยู่ตรงกลางกลับหยุดฝีเท้ากะทันหัน แล้วเงยหน้ามองมาทางพวกเขา
หลินอวี่ลั่วโบกมือให้เขา ชายหนุ่มมองเธอเงียบ ๆ จนกระทั่งคนข้างกายเตือน เขาจึงเดินต่อ