กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 319 ตัดสินใจแล้ว
สองชั่วโมงต่อมา เสิ่นซือหานถึงเดินออกจากห้องหนังสือ
หลินอวี่ลั่วนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องรับแขกอย่างไม่แสดงอาการ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันไป เห็นชายหนุ่มมีสีหน้าเป็นปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เสียงอดกลั้นของเขาเมื่อครู่ที่ดังมาจากห้องหนังสือก้องอยู่ในหัว หัวใจเธอราวกับถูกมือใหญ่บีบไว้กะทันหัน ทรมานจนแทบหายใจไม่ออก
“ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย?” เสิ่นซือหานนั่งลงข้างเธอ แล้วโอบไหล่เธอเบา ๆ
หลินอวี่ลั่วข่มอารมณ์ในใจไว้ แล้วเอนศีรษะพิงไหล่เขา “ฉันนอนมานานขนาดนั้นแล้ว นอนต่อก็หลับไม่ลง”
“อืม”
ห้องรับแขกค่อย ๆ เงียบลง ทั้งคู่ต่างเหมือนมีเรื่องในใจ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มพูดกับอีกฝ่ายอย่างไร
เห็นเขาไม่ถามถึงเรื่องเมื่อคืนอีก หลินอวี่ลั่วถึงค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง
หลังรับประทานอาหารกลางวันกับเขา เธอมองเวลาแล้วพูดว่า “ที่บริษัทยังมีงานต้องจัดการอีก ฉันต้องกลับก่อน”