กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 314 ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้
สัมผัสนุ่มนวลพลิ้วไหวอยู่บนแก้ม คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยของเสิ่นซือหานค่อย ๆ คลายออก
แต่เขาไม่รีบตอบ ยังคงกินมื้อเช้าต่อ
หลินอวี่ลั่วจุ๊บแก้มเขาอีกหลายที “แบบนี้พอหรือยัง?”
เพราะเธอขยับเข้ามา กลิ่นหอมสดชื่นชวนหลงใหลก็ลอยมาแตะจมูก
หัวใจเสิ่นซือหานอ่อนลงหลายส่วน เขาฝืนยกมุมปาก “หวังว่าต่อไปเธอจะรักษาความกระตือรือร้นแบบนี้ไว้ได้ตลอด”
หญิงสาวโอบคอเขา “วางใจเถอะ ฉันไม่เหมือนชายสารเลวที่ใช้ประโยชน์จากคุณเสร็จแล้วก็ทิ้งคุณ”
“เธอกล้าเหรอ?” เสิ่นซือหานเลิกคิ้ว สายตาแฝงคำขู่เต็มเปี่ยม
หลินอวี่ลั่วแลบลิ้น แต่พอสัมผัสได้ว่าเขาใส่ใจเธอ ในใจก็ยังอดดีใจไม่ได้
กลับถึงโรงเรียน วันนั้นเธอไม่เห็นซือชิ่นเสวี่ยอยู่ในมหาวิทยาลัย