กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 292 เธอบาดเจ็บ
“ฉัน…ฉัน…” หนิงเสวี่ยอ้าปากพูดอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออกสักประโยค
เธอมองเผยเฉิงโจวอย่างน้อยใจ ก่อนจะยกมือปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไป
“เอาละ ตอนบ่ายพวกเธอยังต้องเข้ารับการฝึกทหารนักศึกษา รีบกลับหอพักไปพักผ่อนกันเถอะ” จ้าวกวงหรงพูดจบ เพื่อนร่วมชั้นเกินครึ่งก็เดินจากไป
หลินอวี่ลั่วหันไปมองฮั่วอวี้เฟิง กล่าวขอบคุณจากใจอีกครั้ง “ขอบคุณคุณผู้ชายฮั่ว ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ”
“ไม่เป็นไร แค่ช่วยเล็กน้อยเท่านั้น แล้วเรายังมีโอกาสได้พบกันอีก”
หลินอวี่ลั่วกำลังจะเดินจากไป แต่พอได้ยินคำพูดนี้ก็หยุดฝีเท้า
เธอหันกลับไปมองฮั่วอวี้เฟิงอย่างสงสัย
ชายคนนั้นยิ้มอย่างมีนัย ก่อนจะหันกลับไปคุยเรื่องสถานการณ์ในโรงเรียนกับจ้าวกวงหรงต่อ
เมื่อกลับถึงหอพัก สีหน้าสุดท้ายของฮั่วอวี้เฟิงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ