บทที่ 212 ระเบิดลูกใหญ่

บทที่ 212 ระเบิดลูกใหญ่

ภาพที่เห็นหลินอวี่ลั่วยืนหยัดวิ่งจนจบห้ากิโลเมตรกลางสายฝนในวันนี้กระตุ้นเธออย่างมาก

ฉู่หย่าหานฮึดสู้ขึ้นมาเต็มที่ แม้ขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรง เธอก็ยังไม่อยากหยุด

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน เธอก็ไม่อยากแพ้หลินอวี่ลั่ว!

ตอนที่เธอกำลังวิ่งจนหอบแฮก ก็เห็นเงาสองร่างปรากฏขึ้นในสายตา

ฉู่หย่าหานหยุดทันที แล้วอาศัยแสงไฟถนนมองเห็นใบหน้าของทั้งสองคนชัดเจน

นั่นคือ…หยางไป๋เฉิงกับหลินอวี่ลั่ว!

ตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว หยางไป๋เฉิงแบกหลินอวี่ลั่วจะไปไหน?

ฉู่หย่าหานคิดอะไรไม่ออก แต่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายพวกเขารัว ๆ โดยไม่รู้ตัว

จนหยางไป๋เฉิงกับหลินอวี่ลั่วเดินออกจากประตูโรงเรียน เธอถึงเก็บโทรศัพท์มือถืออย่างพอใจ