บทที่ 200 ให้อารมณ์เหมือนพาพบผู้ปกครอง

บทที่ 200 ให้อารมณ์เหมือนพาพบผู้ปกครอง

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นหลินอวี่ลั่วอยู่ในสายตา แต่ตอนนี้ดูเหมือนเสิ่นซือหานอาจชอบหลินอวี่ลั่วจริง ๆ ไม่อย่างนั้นจะปฏิเสธเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำไม?

แต่ในสายตาเธอ หลินอวี่ลั่วก็เป็นแค่แม่หนูน้อยที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ไม่ถือว่าเป็นคู่แข่งอะไรเลย

หลังเลิกเรียนตอนเย็น หลินอวี่ลั่วได้รับข้อความจากเสิ่นซือหาน จึงรีบไปยังสถานที่ที่พวกเขาพบกันเป็นประจำ

“วันนี้ทั้งวันฉันไม่เห็นนายเลย นายไปไหนมา?”

ทันทีที่เห็นเสิ่นซือหาน หลินอวี่ลั่วก็ตื่นเต้นมาก ถามเขาด้วยสีหน้าดีใจ

หลังออกจากโรงอาหารตอนเช้า เธอก็ไม่เห็นเสิ่นซือหานอีกเลย ส่งข้อความไปเขาก็ไม่ตอบ เธอคิดว่าเขาคงมีธุระสำคัญให้จัดการ จึงไม่ได้ไปรบกวน

“ไปจัดการธุระเรื่องงานมานิดหน่อย แล้วเธอล่ะ? ได้เจอหยางไป๋เฉิงหรือยัง?” เสิ่นซือหานรีบตอบ ก่อนถามอย่างสงสัย