กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 126 กินมื้อดึกด้วยกัน
“คิดได้แบบนี้ก็ดีมาก เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปดีกว่า” เสิ่นซือหานตอบอย่างพอใจ
เขารู้ว่าหลินอวี่ลั่วแทบรอไม่ไหวที่จะเจอเมิ่งอีฝาน แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะนัก ไว้ค่อยเจอกันทีหลังดีกว่า
ทั้งสองใช้เวลาช่วงสุดท้ายของบ่ายวันนี้อยู่ที่นี่ พอถึงเวลาต้องแยกกัน เสิ่นซือหานก็ลังเลอีกครั้ง ไม่รู้ว่าควรรั้งหลินอวี่ลั่วไว้หรือไม่
“งั้นฉันกลับก่อน ขอบคุณที่ช่วยหาช่องทางติดต่อพี่ชายให้ ฉันจะค่อย ๆ คุยกับเขา”
แม้วันนี้จะไม่ได้เจอเมิ่งอีฝาน แต่หลินอวี่ลั่วก็พอใจมาก อย่างน้อยเธอก็รู้ช่องทางติดต่อของเมิ่งอีฝานแล้ว สักวันย่อมมีโอกาสได้เจอกัน
ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องเริ่มเรียนอีกวัน เธอจึงต้องกลับ
“เอ่อ... วันนี้เธอไม่ไปที่บ้านฉันเหรอ?” เมื่อเห็นว่าหลินอวี่ลั่วกำลังจะไป เสิ่นซือหานก็ลองถามหยั่งเชิง