บทที่ 92 พบพี่หก

บทที่ 92 พบพี่หก

หลินอวี่ลั่วยิ้มแล้วเดินออกจากห้องรับแขก ไม่บ่นว่าไม่พอใจสักคำ เดิมทีก็ไม่ได้คาดหวังว่าครอบครัวนี้จะเปลี่ยนใจ แล้วตอนนี้จะผิดหวังได้ยังไง

แดดนอกหน้าต่างสดใส เสียงนกร้องไพเราะ เธอลูบท้องแล้วหยิบกระเป๋านักเรียนเดินลงชั้นล่างออกจากคฤหาสน์ แม้คนตระกูลหลินจะหลอกเธอ แต่กลับควบคุมเธอน้อยลงมาก อย่างน้อยก็นับเป็นเรื่องดี

หลินอวี่ลั่วหยุดอยู่หน้าร้านบะหมี่แห่งหนึ่ง เห็นคนเข้าออกกันขวักไขว่ ดูท่าจะอร่อย เธอยิ้มแล้วชูสองนิ้ว

“เถ้าแก่ ขอเส้นหนึ่งชาม เพิ่มไข่พะโล้พริกไทยสองฟอง”

หลังนั่งลงได้ไม่นาน บะหมี่ต้นหอมเจียวร้อน ๆ หนึ่งชามก็ถูกยกมา กลิ่นน้ำมันต้นหอมเจียวลอยเข้าจมูกไม่หยุด เสียงซู้ดเส้นดังขึ้นลงรอบตัวจนเธอกลืนน้ำลาย

เธอหยิบตะเกียบจากกระบอกมาคีบเช็ด กำลังจะกินให้อิ่มหนำเพื่อตอบแทนท้องว่างที่แทบไม่ได้กินอะไรดี ๆ มาตั้งแต่เมื่อวาน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูอยู่บ้าง