บทที่ 89 หนีเรียน

บทที่ 89 หนีเรียน

แค่อาจทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคงและอึดอัดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ราวกับตกเป็นจุดสนใจของสายตาคนอื่น แต่พอชินแล้วก็ไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องอะไร

แต่สายตาของคนอีกกลุ่มเล็ก ๆ กลับไม่เหมือนกัน พวกเขามองหลินอวี่ลั่วด้วยความปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง ราวกับอยากถอดเสื้อผ้าชั้นนอกของเธอออกจนหมด แล้วเหยียดหยามเธอด้วยเรื่องน่ารังเกียจ

สายตาแบบนั้นทำให้แม้แต่หลิวเซียวเซียวที่ไม่ใช่ตัวเอกของเรื่องยังรู้สึกนั่งไม่ติด แต่พอมองหลินอวี่ลั่ว เธอกลับทำเหมือนไม่ได้รับผลกระทบ ยังคงทำสิ่งที่ควรทำต่อไปตามปกติ

ไม่ว่าเธอจะเสแสร้งทำเป็นไม่สนใจ หรือคิดจริง ๆ ว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบกับตัวเองน้อยนิด ก็ทำให้หลิวเซียวเซียวรู้สึกชื่นชมมาก

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเราหนีเรียนกันเถอะ”

เธอยกหนังสือที่เปิดอยู่ขึ้นมาบังใบหน้าส่วนล่าง ดวงตายังคงมองครูประจำชั้นที่มาสอนแทน แต่ขยับเข้าไปใกล้หลิวเซียวเซียวแล้วกระซิบกัน