กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 22 วันนี้ไม่เหมือนวันวาน
วันนี้ไม่เหมือนวันวาน
หลินอวี่ลั่วแทบอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
เสิ่นซือหานได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบนเตียงคนไข้ จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันกลับไปมองอีก เขาเดินออกจากห้องพยาบาลไปตรง ๆ
“ลั่วลั่ว อาจารย์เสิ่นไปแล้ว!”
“ไปแล้วเหรอ?”