กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 เซี่ยจิ่นหนิงผู้สง่างาม
แม้แต่ครูฝึกจินเถียวเองก็อดก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวไม่ได้ พอเห็นว่าเธอทรงตัวได้มั่นคงดี ไม่มีอะไรผิดพลาด จึงค่อยหายใจยาวออกมาหนึ่งที
“โห เจ้าเด็กนี่ก็ไม่กลัวหัวกระแทกเอาหรอกนะ”
หลู่ตงตอบว่า “เพราะเธอรู้ว่าตัวเองจะไม่พลาด มีความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง”
พอมีตัวช่วยที่เท้า การปีนป่ายของเซี่ยจิ่นหนิงก็เร็วขึ้น อาศัยแรงส่งแรง ทั่วทั้งร่างกายออกแรงประสานกัน พร้อมไต่ขึ้นไปข้างบน
ถึงชั้นสามก็เห็นฆ้องทองแดงใบเล็กที่แขวนอยู่ตรงขอบระเบียง
พอตีจนสุดแรงเสร็จ ก็ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว กระโดดลงมาทันที
นักศึกษาทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ รวมถึงนักศึกษาห้องอื่น ๆ ก็อดกรีดร้องเสียงดังออกมาไม่ได้