กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ฉันหนุนหลังเธอ
ตอนที่เซี่ยจิ่นหนิงพูดเรื่องพวกนี้ เธอไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจมากนัก เพียงแค่กำลังเล่าความจริงเท่านั้น
เมื่อรู้ตัวภายหลังก็พบว่า หากมองจากมุมของคนอื่น เรื่องนี้อาจดูน่าเศร้าอยู่บ้าง เธอจึงรีบตบหลังพี่เข่อซินเบา ๆ
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้ามากจริง ๆ ตรงกันข้าม ฉันชอบชีวิตตอนนี้มาก ผ่านมันมาได้แล้ว”
หลี่เข่อซินน้ำตาไหลออกมาแล้ว “เด็กดีนะ ต่อไปพวกเราทุกคนจะเป็นญาติของเธอ!”
“รู้แล้ว ไม่ร้องแล้ว”
เซี่ยจิ่นหนิงเช็ดน้ำตาให้หลี่เข่อซินอย่างเบามือ
ตั้งแต่วันแรกที่มาถึงสโมสร หลี่เข่อซินก็ดูแลเซี่ยจิ่นหนิงเป็นอย่างดี