กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 จอหงวนสายศิลป์ทั่วประเทศ
การแข่งขันจบลงก็ดึกอยู่แล้ว พอรวมกับการตรวจคะแนนแล้ววุ่นวายกันขนาดนี้ กว่าผู้ชมจะเดินออกจากสนามแข่งขันได้ ก็เกือบตีหนึ่งแล้ว
ทุกคนกลับมาที่ห้องพักแล้วก็ยังใจไม่สงบอยู่เนานาน
คนที่ใจสงบที่สุดกลับเป็นเซี่ยจิ่นหนิง
“เอาละ สหายทั้งหลาย รีบพักผ่อนเถอะ การแข่งขันตั้งเจ็ดเกม พวกนายไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไง!” เซี่ยจิ่นหนิงจนใจจริง ๆ จึงต้องเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม
“ฉันไม่เหนื่อย ฉันยังเล่นต่อได้! ฉันตื่นเต้นมาก!”
“ฉันก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน ไม่ไหวแล้ว! ฉันจะโพสต์เวยป๋อ!”
พิงก์ค้นรูปภาพมาหนึ่งรูปจากอินเทอร์เน็ต เป็นภาพตอนที่เซี่ยจิ่นหนิงยืนอยู่คนเดียวบนเวที ยืนอยู่ในไฟสปอตไลต์แล้วหันกลับไปมองจอภาพ ซึ่งถ่ายติดทั้งคนและคะแนนไว้เลย