กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 270 เธอคิดว่าข่าวฉาวของฉันยังมีไม่พอหรือไง?
รอยยิ้มบนใบหน้าฟู่ซูเสวี่ยในที่สุดก็ฝืนไว้ไม่อยู่ เธอทั้งอับอายทั้งโมโห “พี่สาวซิงเหยา ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงพี่ด้วยความหวังดี พี่บิดเบือนความหมายฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
“ฉันไม่ได้ตาบอด ใจก็ไม่ได้บอด แยกออกว่าอะไรคือความห่วงใยจริง ๆ”
เฉินซิงเหยาลุกขึ้น หยิบกระเป๋าถือของตัวเอง แล้วยิ้มบาง ๆ ให้ฟู่ซูเสวี่ย “กินต่อเถอะ ฉันไปหาแม่ก่อน”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป จังหวะก้าวไม่เร็วไม่ช้า ท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม
เมื่อเทียบกับเจ้าหญิงน้อยอย่างฟู่ซูเสวี่ยที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่แล้ว เธอกลับดูเหมือนลูกสาวตระกูลใหญ่ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีตั้งแต่เด็กยิ่งกว่า