กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 257 เวลาแบบนี้ยังมาเยี่ยมฉันได้ ฉันต้องมองเธอใหม่แล้วล่ะ
หลังวางโทรศัพท์มือถือ แม่สือจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ ม่านหนาหนักก็ปิดสนิท ไม่มีแสงเล็ดลอดเข้ามาแม้แต่น้อย
แม้จะเป็นกลางวัน แต่ทั้งห้องกลับมืดทึมจนน่ากลัว
เธอเปิดผ้าห่มลงจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง แล้วแง้มม่านออกเล็กน้อย
แสงแดดสาดทะลักเข้ามาทันที จนเธอแสบตาต้องหรี่ตาลง
เมื่อดวงตาค่อย ๆ ปรับเข้ากับแสง เธอจึงมองผ่านช่องม่าน เห็นหลี่อวิ๋นซูยืนรออยู่ตรงประตูวิลล่า
แม่สือขมวดคิ้ว ความรู้สึกซับซ้อนวูบขึ้นมาในใจ