เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไอ้บ้าเอ๊ยอะไร? แม่ข้าน่ะเป็นต้นตระกูลของเจ้า!” หัวหน้าเผ่าศิลาเหลือบตามองด้วยประกายดุร้าย แล้วถีบก้นสือเหล่ยอีกที
“สือเหล่ย เจ้าหนู คาดเดาเจตนาของหัวหน้าเผ่าแบบสุ่มสี่สุ่มห้า เกือบก่อความผิดใหญ่โต พวกข้าแทบจะกลายเป็นคนบาปพันกาลของเผ่าศิลา สมควรถูกถีบ!” ยอดฝีมือผู้หนึ่งข้างกายหัวหน้าเผ่าศิลาเปิดปากตะโกนสั่ง
หัวหน้าเผ่าศิลาโบกมือให้คนรอบข้าง ส่งสัญญาณว่าไม่ต้องพูดมาก
จากนั้น ริ้วรอยบนสีหน้าของเขาก็ย่นไปจนถึงคิ้ว กล่าวพลางยิ้มอย่างใจดี “สหายน้อยไท่เสวียน ต้องแน่นอนไตร่ตรองเรื่องระหว่างเผ่าศิลากับตำหนักกระบี่กุยอีให้ดีเสียก่อนนะ!”
จะลงมือกับคนที่ยิ้มรับก็ใช่ที่ ศิษย์พี่หญิงใหญ่หลิงอวิ้นเดิมทีได้เตรียมพร้อมสำหรับมหาสงครามครั้งหนึ่งดีแล้ว แต่บัดนี้พอมาเห็นสภาพเช่นนี้ ความหวังนั้นก็ทำได้เพียงสูญเปล่าไป