กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"สือเหล่ย เจ้าเลิกพูดไปเถอะ แค่ไม่กี่วัน เจ้าก็กลายเป็นน้องเล็กผู้ภักดีแล้วหรือ" ดาบคลั่งกล่าวอย่างดูแคลน
สือเหล่ยไม่รู้ไปเรียนปากคมลิ้นคมมาจากที่ใด โต้กลับเสียดสีว่า "ข้าเป็นน้องเล็กให้คนอื่น ก็ยังดีกว่าเจ้าที่ไม่มีน้องเล็กเลย!"
ใบหน้าของดาบคลั่งพลันมืดลงมาในชั่วพริบตา
ดูเหมือนจะเย็นเยือกกว่าลมกรรโชกและพายุหิมะโดยรอบอยู่หลายส่วน
โอ้ย! ปากหมาอะไรของมัน!
ข้าจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มีน้องเล็ก?
ข้าแค่ชูแขนร้องเรียก ผู้ตอบรับมารวมตัวกัน
จะไม่มี...น้องเล็กได้อย่างไร?
ฮือ ๆ ๆ ——
น้องเล็กของข้าเอ๋ย!