กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความโกรธของสือเหล่ยที่ลดลงไปบ้างเมื่อสักครู่เพราะสภาพน่าเวทนาของดาบคลั่ง กลับพลุ่งขึ้นมาอีกครั้งเพราะเฉินเสวียน
“เจ้าหนู อย่าเหลิงนัก! ดูซิ ข้าจะทุบเจ้าจนเละเป็นโคลน!” สือเหล่ยคำรามด้วยโทสะ
พลันทําให้ทุกคนหันมาจับตา
“ถึงช่วงเวลาแห่งการล่าแล้ว!” เฉินเสวียนหัวเราะแฮะ ๆ เผยออกมาซึ่งฟันขาวจั๊วะอันแสนใจดี
จากนั้นก็กำกระบี่ยาวที่แกะสลักลายมังกรประดับหงส์ ซึ่งเก็บได้จากบนร่างกายของผู้โชคดีคนไหนสักคนในมือให้แน่นขึ้น พลันปราณกระบี่ก็ผยองทั่วหล้า
รอบด้านเป็นกำแพงพังปรักหักพังมานานแล้ว บัดนี้ยังเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งมรรคาเป็นรอยกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวสายแล้วสายเล่า