กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินเสวียนตาพร่ามืด
มโนจิตพร่าเลือน ราวกับผ่านไปนับไม่ถ้วนปีเดือน
และดูเหมือนผ่านไปนับไม่ถ้วนวัฏสงสาร
สามภพ สิบภพ ร้อยภพ.......
เมื่อเฉินเสวียนลืมตาขึ้น ก็พบว่าตนเองกำลังอยู่บนภูเขาไท่อวิ๋นที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง
เฉินเสวียนขมวดคิ้วแน่น สีหน้าหล่อเหลาไม่ธรรมดา ความสงสัยปรากฏขึ้นมาหน่อยหนึ่ง
เพราะฉากต่อหน้านี้ ราวกับเคยพบเห็นมาก่อน
ฟ้าต่ำเมฆจม ลมก็เงียบเหงา
ภูเขาไท่อวิ๋นที่เคยเขียวชอุ่มทึบตันสิ้นชีวิตชีวาแล้ว จักรวาลทั่วทั้งบรรพกาลกำลังจะดับสูญในมหันตภัยล้างโลก
ใต้มหันตภัยมีเพียงความว่างเปล่า สรรพสิ่งดับสูญ