เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียนหญิงเสวียนเวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเฉินเสวียน
คิ้วงามขมวดเล็กน้อย คิดในใจว่า ตามหลักการแล้ว การหลับสักตื่นเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาดที่จะบรรลุมรรคาเป็นอริยะแห่งมหามรรคหงเหมิง
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด กลับมีความรู้สึกหนึ่งอยู่เสมอว่า สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่คำเท็จ
จัดเรียงความคิดครู่หนึ่ง เซียนหญิงเสวียนเวยกล่าวพลางยิ้ม “จอมอริยะไท่เสวียนช่างพูดเล่นจริง ๆ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ จอมอริยะไท่เสวียนตื่นขึ้นมาเมื่อไรหรือ”
ในใจเฉินเสวียนเข้าใจอย่างถ่องแท้ ย่อมเป็นเช่นนั้นที่เข้าใจว่าพวกเขาต้องการถามอะไร
แต่ข้ากล้าพูด พวกเจ้ากล้าเชื่อหรือ
ไม่ผิด ข้าใช้สูตรโกง
เพียงแต่ถูกบังคับให้ใช้ ไม่ใช่เรื่องของข้า
“ตื่นขึ้นเมื่อประมาณหลายแสนปีก่อนกระมัง” เฉินเสวียนกล่าวตามจริง
ย่าขุยพึมพำอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่าอะไร