กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ขอต้อนรับท่านอาจารย์!”
ทุกคนบนภูเขาไท่อวิ๋นเปล่งเสียงตะโกนอย่างสุดกำลัง
นั่นคือความเคารพเทิดทูนจากใจที่เปล่งออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ
ทั้งแดนสวรรค์อันเงียบเหงา พลันปะทุการสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลัวราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินแยก กวาดกระหน่ำไปทั่วทั้งบรรพกาล
ไม่มีพละกำลังใดๆ เพียงพอจะต้านทานได้!
ชั่วอึดใจเดียว กลีบดอกไม้นับไม่ถ้วนก็ลอยกระจายเต็มฟ้า หมุนวนอย่างอ่อนช้อย
ปราณฟ้าดินเสวียนหวงพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง หลอมรวมถักทอกับปราณม่วงที่ปกคลุมเต็มขอบฟ้า แผ่ประกายแสงเมฆเก้าสีออกเป็นสาย ๆ สะท้อนสรรพชีวิตและแผ่นดินบรรพกาล
ทั่วทั้งบรรพกาลในชั่วขณะ ปราณวิญญาณก็เต็มเปี่ยม กฎเกณฑ์แห่งกลิ่นอายมรรคาเข้มข้นชัดเจนยิ่งขึ้น ราวกับว่าโลกทั้งใบแข็งแกร่งมั่นคงกว่าเดิม