กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงกระบี่สว่างวาบขึ้น เหมือนแสงอรุณอันดับหนึ่งที่ปรากฏยามรุ่งอรุณใกล้เข้ามา ฝ่าทะลวงความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุดออกไป
ฟ้าดินทั้งผืนล้วนหมองมัวสิ้นสีสัน
มีเพียงประกายแสงหนึ่งมรรคานี้เท่านั้นที่แบ่งฟ้าดินอันมัวหมองพร่ามัวออกเป็นสองส่วน
ไตรภพฟ้าดินมนุษย์ล้วนฮือฮา!
สรรพชีวิตอันอ่อนแอหลบอยู่ในมุมซ่อนเร้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ใช้หางตาเหลือบมองไปยังกระบี่หนึ่งของทงเทียนอย่างตกใจ
“บุปผาเต็มโถงทำให้แขกสามพันเมามาย กระบี่เดียวน้ำค้างแข็งสิบสี่โจว! กระบี่นี้เพียงพอจะฝ่าออกทั่วทั้งบรรพกาล! นับได้ว่ายกวิถีกระบี่เป็นใหญ่แต่ผู้เดียว!”
“ข้าอยู่ภายในกระบี่นี้ มองเห็นพลังอำนาจที่มุ่งหน้าไม่หันหลังกลับ เหมือนชั่วขณะที่ผานกู่เบิกฟ้าดินปรากฏขึ้นต่อหน้าอีกครั้ง”