เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แล้วสี่อริยะแห่งนิกายเร้นลับเล่า?” ฉางซีกะพริบนัยน์ตางดงามดุจซิงเฉิน ถามอย่างเจ้าเล่ห์
หัวหน้าสองท่านของสำนักเสวียนเหมิน คือเสี่ยวเฮยแห่งวิถีสวรรค์กับบรรพจารย์เต๋าหงจวิน
ต่างพากันเผ่นหนีไปก่อนหลัง ไปพึ่งภูเขาไท่อวิ๋นแล้ว
ในฐานะคนทำงานรับจ้าง สี่อริยะแห่งนิกายเร้นลับกลับยังคงฝืนค้ำจุนกันอยู่
ช่างเป็นปรากฏการณ์ประหลาดหนึ่งจริง ๆ
“งั้นก็ดูกันว่าพวกเขาจะรู้ความหรือไม่” เฉินเสวียนหมุนเล่นไปมากับจานหยกขาวที่แปรเป็นจากต้นกำเนิดวิถีสวรรค์ กล่าวพลางยิ้ม “หากพวกเขายังดื้อดึงทำตามใจตัวเอง ก็ให้พวกเขาเดินเตร่ในวัฏสงสารสักหลายร้อยรอบ ช่วยกระตุ้นผลงานให้ยมโลกของเสี่ยวโฮ่วหน่อย”
เสี่ยวเฮยแห่งวิถีสวรรค์พลันมีสีหน้าอย่างไม่พอใจ หดคอเล็กน้อย
แม่เอ๊ย
เดินเตร่ในวัฏสงสารหลายร้อยรอบเนี่ยนะ?