เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนภูเขาไท่อวิ๋น
เฉินเสวียนมองหยวนหงใช้กระบวนท่าที่หนึ่งอิทธิฤทธิ์วานรมารลงมา เอาชนะหยางเจี่ยน
พยักหน้าในใจ กล่าวว่า “หยวนหงสมกับเป็นหนึ่งในวานรสี่ตนแห่งความโกลาหล พลังต่อสู้แกร่งกล้า หากให้เวลา ก็รับผิดชอบงานได้ด้วยตนเอง”
“นั่นก็เป็นฝีมือพู่กันวิเศษของท่านอาจารย์ มิเช่นนั้นหยวนหงจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเปล่งวานรมารลงมาที่มีอานุภาพเช่นนี้” ฉางซีทุบขาพลางกล่าว
เฉินเสวียนยิ้มเจื่อน ๆ
ฉางซี ที่เจ้าว่า “ฝีมือพู่กันวิเศษ” คำนี้ น่ะ จริงจังหรือ
“เอ่อ ข้าได้ยินอาทงว่า ศิษย์หรือผู้ใต้สังกัดมากมายในนิกายเจี๋ยของเขาล้วนมีความเข้าใจในวิถีกระบี่และวิชากระบี่บางส่วน มองดูพระมารดาศักดิ์สิทธิ์เพลิงวิญญาณแห่งนิกายเจี๋ยที่ออกมารับศึกหนาจาสิ” เฉินเสวียนกล่าว
ภายใน “จอใหญ่” เหนือทะเลเมฆอันเงียบสงบ