กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่เทพมารแห่งโชคชะตาสนทนากับสี่อริยะ เฮ่าเทียนก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงเบา อยู่ข้าง ๆ
ในปากพึมพำอย่างน้อยใจว่า “ราชสำนักสวรรค์ของข้าช่างน่าสงสารนัก ราชสำนักสวรรค์เช่นนี้ของข้าทั้งยากจน ปราณวิญญาณแห้งแล้ง ผู้คนเหี่ยวเฉาร่วงโรย กลับไม่ได้รับความเกื้อหนุนจากฟ้าดิน”
“บรรพชนเต๋าก็ทิ้งหน้าที่จากไปอีก ราชสำนักสวรรค์ใหญ่โตเพียงนี้ กลับมีเพียงข้าคนเดียวฝืนค้ำจุน เกรงว่าจะผิดต่อคำฝากฝังของเทพมารแห่งโชคชะตา”
“ราชสำนักสวรรค์ของข้าช่างแสนลำเค็ญ......ฮือ ๆ ๆ......”
เฮ่าเทียนสะอื้นไห้เสียงเบา ใช้แขนเสื้อสีม่วงทองเช็ดน้ำตาที่ไหลพราก
ดูแล้วช่างน้อยใจเหลือเกิน
เจียอิ่นจุ่นถีมองเฮ่าเทียนที่กำลังสะอื้นไห้ สีหน้าชะงักไปชั่วขณะ
จากนั้นสูดลมหายใจลึก
ซี๊ด!