กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บางที อาจจะเป็นข้าที่พูดเองกระมัง
ทำให้ในใจของร่างอวตารแห่งวิถีสวรรค์เสี่ยวเฮยก่อคลื่นลมอันน่าหวาดหวั่น ไม่อาจสงบลงได้เนิ่นนาน
ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสุดต่อหน้าผู้นี้
ในที่สุดก็ยอมรับแล้วหรือว่าเป็นเขาที่ก่อกวนสถานการณ์แห่งบรรพกาล?
“สมกับที่ท่านอาจารย์มีความสามารถลิขิตฟ้าดินด้วยวาจา เพียงนั่งตัวตรงอยู่บนภูเขาไท่อวิ๋นก็จะสามารถชักนำแนวโน้มแห่งบรรพกาลได้!” วิถีสวรรค์กล่าวด้วยความอิจฉา “หลังจากนั้น เผ่ามนุษย์สถาปนาลานบรรพชนแล้วเล่า? ท่านอาจารย์ลองคาดการณ์อีกสักหน่อย?”
ความอิจฉาของวิถีสวรรค์เป็นความจริงและเป็นคำจากใจจริง
เพราะตัวเขาเองแทบจะลงสนามด้วยตนเองแล้ว แต่กลับยังมองเห็นกระจ่างแนวโน้มแห่งบรรพกาลไม่ได้