กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผ่ามนุษย์
ที่นั่นกองสิ่งของระเกะระกะยุ่งเหยิงราวกับฟางข้าว
ฝูซีนั่งตัวตรงอยู่ในนั้น แต่บุคลิกบนร่างกายเขา ราวกับผู้มีบารมีกษัตริย์โดยกำเนิด แม้จะเป็นก็คือรังสุนัขที่ยุ่งเหยิง ก็ไม่สามารถบดบังได้
เขาเงยตามองไปยังกลางอากาศ เห็นปราณม่วงเคลื่อนบูรพา เมฆมงคลเลือนลาง
ในใจดีใจขึ้นมาทันที กล่าวพลางยิ้มกับหญิงงามล่มเมืองที่เดินลงมาจากเมฆมงคล “น้องหญิง เจ้ามาในที่สุด”
หนี่ว์วาคิ้วงามขมวดเล็กน้อย สายตาซับซ้อนบางส่วนมองฝูซี “พี่ชาย เจ้ายังพักอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”