กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมิงเหอเอนร่างกายไปข้างหน้าเล็กน้อย สั่นเทิ้มถามว่า “ข้าสามารถมีข้อเรียกร้องได้จริงหรือ?”
“แน่นอน เจ้าคิดว่าศิษย์ภูเขาไท่ยวิ๋นของพวกเราเป็นคนอะไรกัน?”
“บอกแล้วไงว่าต่างฝ่ายต่างเต็มใจ แลกเปลี่ยนเท่าเทียม ไม่เอาเปรียบแม้แต่เด็กและคนชรา!”
“และยังพวกเรานี่คือไม่ตีไม่รู้จักกัน บัดนี้ความรู้สึกก็นับว่าลึกซึ้งพอสมควรแล้วใช่ไหม”
“หมิงเหอเอ๋ย ยังจำได้ไหมว่าเจ้ากับตี้จวิ้นและไท่อี้ช่วยคุนเผิงที่ต้องการมาขอลายเซ็นจากข้า บัดนี้ข้าได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับคุนเผิง ตี้จวิ้น และไท่อี้ทั้งสามแล้ว”
พญาวสวัตตีมารกับศิวะและศิษย์อื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าเลื่อมใสต่อหน้าผู้ยิ่งใหญ่
โดยไม่รู้ตัว พวกเขาก็รำพึงในใจ