กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างทางสู่ทะเลโลหิตอเวจี
โฮ่วถู่มองสิ่งต่าง ๆ ตามรายทางอย่างเงียบ ๆ เดินไม่เร็ว
ในขณะนี้ กลิ่นอายมรรคาสุญตาเลือนลางหนึ่งมรรคาได้ลงมาจากท้องฟ้า มันซ่อนเร้นอย่างสุดโต่ง จนโฮ่วถู่ไม่อาจรับรู้ได้
โฮ่วถู่เข้าใกล้ทะเลโลหิตอเวจียิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
ท้องฟ้าที่นี่กลายเป็นสีครึ้มเคร่งขรึมเป็นพิเศษ
ต้นไม้เก่าแก่โดยรอบ ไม่อีกต่อไปเป็นเขียวชอุ่มจนหยดน้ำแบบนั้นของภูเขาปู้โจว หากแต่เป็นสีเหลืองหม่นเทาหม่น
ลมอัปมงคลหวีดหวิว พัดกิ่งอ่อนของต้นไม้เก่าแก่ เปล่งออกมาเป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวเก้าอี้ไม้เก่าที่พลิ้วไหว
ราวกับกำลังร้องประสานและร่วมโศกกับดวงจิตเร่ร่อนที่ลอยค้างอยู่ใกล้ ๆ
บรรยากาศที่นี่ดูเหมือนหนาวเหน็บวังเวงและเงียบสงัดอย่างสุดโต่ง
โฮ่วถู่เห็นเช่นนั้น ความโศกก็ผุดขึ้นจากใจ