เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในวังจื่อเซียวฟ้าบุพกาล
“ท่านอาจารย์ หนี่ว์วาชิงวาสนาสู่การเป็นอริยะของข้าไป ทำให้การวางแผนของบรรพชนเต๋าเสียไป ขอท่านอาจารย์ลงทัณฑ์” เหล่าจื่อหมอบกราบกับพื้น คุกเข่าขอให้หงจวินลงทัณฑ์
“ช่างเถิด ช่างเถิด หนี่ว์วาคือตัวแปรแห่งชะตาสำคัญใหญ่ในบรรพกาล ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะควบคุมได้ ลุกขึ้นเถิด” หงจวินมุมปากกระตุกเล็กน้อย ระหว่างคิ้วมีเส้นดำหลายเส้น แต่เพียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าว
“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ใจกว้าง!”
เหล่าจื่อและหยวนสื่ออารมณ์หนักอึ้ง ไม่กล้าพูดมาก
หงจวินครุ่นคิดชั่วนาน แล้วกล่าวอีกว่า “เพียงแต่เรื่องการรุ่งเรืองครั้งใหญ่ของสำนักเสวียนเหมินของข้า ก็ถึงเวลาต้องวางแผนสักหน่อยอีกแล้ว”
เหล่าจื่อและหยวนสื่อมองตากัน แล้วเงยตามองบรรพจารย์เต๋าหงจวินอีกครั้ง
บรรพชนเต๋าดูแก่ชราไปมาก