กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สวนหญ้าเซียนมีต้นหลิวเพิ่มมาหนึ่งต้นได้อย่างไร?” ข่งเซวียนน้อยขมวดคิ้วเล็กน้อย ลูบคางครุ่นคิดกล่าวว่า “หรือว่าท่านอาจารย์ย้ายปลูกมาที่นี่?”
ข่งเซวียนน้อยเดินเข้าไปในสวนหญ้าเซียน เดินเตร่รอบต้นหลิวกลวงต้นนี้ซึ่งก็คือหยางเหมย
กิ่งหลิวที่ห้อยลงมาเรียบเป็นเส้นๆ แม้จะไม่หม่นเหลืองไร้แสงอีกต่อไป แต่ก็ไม่ใช่เลยที่จะเงางามชุ่มชื้น
ทั้งต้นดูใกล้โรยราแต่แฝงความรู้สึกแห่งชีวิตใหม่
“ท่านอาจารย์ไม่มีทางย้ายปลูกต้นไม้ที่น่าเกลียดขนาดนี้หรอก!” ข่งเซวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างแน่นอนอย่างยิ่ง “หรือไม่ก็โค่นมันเสียเถอะ มองแล้วช่างขวางตาเสียจริง”
หยางเหมยได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะด่าอยู่ในใจ
เจ้านั่นแหละที่น่าเกลียด