กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อความคิดไหววูบของทงเทียน เขาก็พยักหน้าอย่างลับ ๆ ในใจ
เขาไอเบา ๆ สองครั้ง กล่าวพลางประสานมือคารวะหงจวินว่า “อย่างนี้ ก็ขอบคุณบรรพชนเต๋าที่เมตตา”
มุมปากกระตุกเล็กน้อยของหงจวิน แต่ต่อหน้าแขกนภาม่วงสามพันเขาจะไม่สามารถคิดเล็กคิดน้อยได้ มิฉะนั้นก็จะดูเหมือนอริยะไม่มีกิริยาสง่างาม
แต่หงอวิ๋นคนนี้ ช่างทำให้ข้าโมโหจริง ๆ
สายตาหงจวินกวาดผ่านหงอวิ๋นที่กำลังยิ้มแย้ม ในดวงตากลับมีเงาหม่นหมองแวบหนึ่งโดยไร้ร่องรอย
ปราณม่วงหงเหมิงเส้นที่สามก็ตกลงไปถึงมือทงเทียนอีกครั้ง
“หนี่ว์วา ภายหลังเจ้าจะมีบุญบารมีมหาศาลต่อบรรพกาล ปราณม่วงหงเหมิงเส้นที่สี่นี้ ข้าขอประทานให้เจ้า” หงจวินโบกมือเพียงครั้งเดียว ปราณม่วงหงเหมิงก็ตกลงไปในมือหนี่ว์วา