กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วังจื่อเซียวฟ้าบุพกาล
หลังจากตี้จวิ้นและไท่อี้จากไป
หงจวินสวมใส่อาภรณ์ม่วง นั่งตัวตรงอย่างสงบอยู่ในวังจื่อเซียวอันกว้างใหญ่
ยันต์เส้นทำนายนับไม่ถ้วนล่องลอยอยู่ภายในวัง สัญลักษณ์แต่ละอันราวกับบรรจุลิขิตสวรรค์อันไร้ขอบเขต
ทุกสิ่งทุกอย่างในบรรพกาลราวกับอยู่ในเส้นทำนายที่หงจวินอนุมานพยากรณ์ไว้ทั้งหมด
แต่ยิ่งหงจวินอนุมานพยากรณ์ไม่ขาดสาย เส้นทำนายก็ยิ่งหนาแน่นและด่างพร้อย คิ้วดั่งกระบี่ของหงจวินกลับขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ช้านานไม่คลายออก
“ไม่ถูก ไม่ถูก!”
“กระแสใหญ่แห่งโลกบรรพกาลกำลังจะคลาดเคลื่อนไปหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!”