กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นั่นคือหนึ่งองค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ใต้บังคับบัญชามีศิษย์ที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งบรรพกาลนับไม่ถ้วน ไปกันเถอะ กลับไปอารามอู่จวงของเจ้า ข้าจะเล่าให้ฟังโดยละเอียด...” หงอวิ๋นพูดพลางหัวเราะแฮะ ๆ
“ศิษย์ร่วมสำนักทุกท่าน ลาจากกัน ณ ที่นี้เถิด จงจำไว้ให้ดี เมื่อบรรลุเต๋าหุนหยวน จงสรรเสริญชื่อจริงของท่านอาจารย์”
“ว่างเมื่อใด อย่าลืมมาเยือนหนองเมฆดำของข้าบ้างนะ”
“หอเมฆาม่วงของข้าก็ยินดีต้อนรับทุกเวลา”
......
ทุกคนประสานมือคารวะทีละคน แล้วขับลำแสงเคลื่อนจากไปไกลในบรรพกาล
ส่วนเหล่าจื่อและหยวนสื่อทั้งสอง ดูเหมือนรู้สึกขึ้นมาในใจ จึงรีบร้อนยิ่งนัก พุ่งไปในดินแดนบรรพกาล
มิใช่กลับลานธรรมเขาคุนหลุนของพวกเขา หากแต่พุ่งตรงไปยังภูเขาปู้โจว