กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภูเขาไท่อวิ๋น ยอดเขาแห่งหมู่ภูผา
ในฐานะเจ้าของตัวจริง เฉินเสวียนไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่ามีคนต้องถูกหนี่ว์วาทุบตีอย่างรุนแรงเพราะตนเอง
เขานั่งพักใต้ร่มไม้
แสงแดดลอดลงมาเป็นเงาด่างพร้อย เขาหรี่ดวงตามองไกลไปยังภูเขาเขียวครามไกล ๆ
เมฆหมอกพันเกี่ยวหมู่ภูผา ความเวิ้งว้างเปล่าเปลี่ยว
เมฆขาวล่องลอย กว้างไกลโผน
กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ล่องลอย ทำให้จิตใจปลอดโปร่งเบิกบาน
เฉินเสวียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความรู้สึก
หากบรรพกาลไม่มีการยกทัพศึกมากมาย ไม่มีมหาวิบัติอันน่าสะพรึงกลัวโหดร้าย
ก็ถือเป็นที่ที่ดีแห่งหนึ่งเลย