เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านอาจารย์ โลกภายนอกคือมหาสงครามระหว่างบรรพชนมารหลัวโหวกับบรรพชนหลายท่าน หากท่านอาจารย์ไล่พวกเราลงจากภูเขา เมื่อพวกเราพัวพันกับกรรมสัมพันธ์ ก็มีเพียงหนทางกายดับมรรคาสลายเท่านั้น วิงวอนท่านอาจารย์รับไว้ดูแลพวกเราด้วยขอรับ” สรรพชีวิตผู้หนึ่งซึ่งมีระดับบำเพ็ญต่ำต้อยมีเพียงระดับเซียนทองไท่อี่กล่าว
ผู้คนรอบข้างหลายคนมีเบ้าตาแดงระเรื่อเล็กน้อยแล้ว ราวกับเข้าใจราวกับประสบด้วยตนเอง
เฉินเสวียนเกิดความสงสาร แต่คนมากมายเพียงนี้จะให้อยู่บนภูเขากาลเวลานาน ๆ ก็ไม่สามารถ
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง กล่าวว่า “ศิษย์ทุกท่าน พวกเจ้านับถือข้าเฉินเสวียนเป็นอาจารย์ คงเป็นความเกี่ยวข้องที่ชะตากำหนดไว้โดยลี้ลับ ดังนั้นข้าอนุญาตให้พวกเจ้าบำเพ็ญอยู่ ณ ที่แห่งนี้ หลังศึกมรรคาปะทะมารสิ้นสุด พวกเจ้าก็ต้องต่างคนต่างลงจากภูเขา ค้นหาวาสนาพบพานของตนเอง”