0048

⬢⬢⬢

ตอนที่ 48 หลอมปราณระดับสิบ

“สินค้าขึ้นชื่อที่สุดของเมืองเรา ปลาวิญญาณซัวเปียว! รีบลิ้มลองดูเร็วเข้า รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อเห็นอาหารยกมาเสิร์ฟ เย่เฟิงก็แนะนำให้โค่วอิงฟังด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ข้าเคยมาทานตอนยังเด็กที่พ่อกับแม่พามาทานน่ะ ราคาหินวิญญาณตัวละหนึ่งก้อน สมัยนั้นข้ามีความปรารถนาอย่างหนึ่ง คือขอเพียงได้กินมันอย่างจุใจก็พอ”

เย่เฟิงสั่งปลามาสองตัว แต่ละตัวหนักเกือบครึ่งกิโลกรัม หลังจากนำไปทอดจนได้ที่ก็ส่งกลิ่นหอมกรอบน่าลิ้มลองยิ่งนัก

เจ้าของร่างเดิมลืมเลือนรสชาติไปแล้ว ส่วนเย่เฟิงนั้นยิ่งไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

กัดลงไปคำหนึ่ง ผิวกรอบด้านนอกส่งเสียงดังกร๊อบกร๊อบ

“อืม.... รสชาตินี้.... ก็ถือว่าใช้ได้”

เดิมทีตั้งใจจะพาโค่วอิงมาเปิดหูเปิดตา แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเมื่อเขาได้ลิ้มรสเองแล้วกลับรู้สึกเพียงเท่านี้