กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 456 ไม่ใช่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจริงเหรอ
“เขาจะไปไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน?” ขณะพูด พานหลงกำหมัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายเกร็งจนหลังตรง
เฉินเจิงมองเขาโดยไม่พูดอะไร
“แล้วฉันจะทำอะไรได้?” พานหลงปล่อยไหล่ตก “ทางบ้านฉัน…”
เฉินเจิงไม่ได้ปลอบเขา “ใช่ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ช่องว่างระหว่างนายกับเขาก็จะยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ”
พานหลง “...”
แทงใจดำเต็ม ๆ คำพูดไม่กี่ประโยคด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ของเฉินเจิง เห็นได้ชัดว่าสร้างความสะเทือนใจให้สหายพานหลงไม่น้อย
ทั้งที่ทั้งสองคนเริ่มต้นจากจุดเดียวกันแท้ ๆ ทำไมตัวเองถึงกลายเป็นคนที่จมปลักอยู่ในโคลน?
กำลังคุยเรื่องกระถางธูปกันอยู่ แต่เฉินเจิงกลับเอาแต่พูดถึง “ศัตรูคู่อาฆาต” คนนั้นของเขา